"Morza szept" Patricia Schröder

Autor: Patricia Shröder

Tytuł: Morza szept

Tytuł oryginału: Meeresflüstern

Wydawnictwo: Dreams

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 336

Elodie nie może się pozbierać po śmierci ojca. Bez niego nie umie się odnaleźć w życiu, nie potrafi również uwierzyć, że już nigdy go nie zobaczy. Zdesperowana matka wysyła ją na pół roku do ciotki Grace, na Guernsey, aby tam córka pogodziła się ze stratą. Podróż na malowniczą wyspę wydaje się fantastyczną przygodą, jednak dziewczyna nie potrafi się z niej cieszyć. Od dzieciństwa boi się bowiem wody. Ledwo znosi kąpiel, a co dopiero powiedzieć o pływaniu w morzu. Nie czuje się komfortowo nawet w pobliżu zbiornika wodnego, odczuwa wtedy dziwaczne pieczenie lub swędzenie kostek. Pobyt na wyspie zapowiada się jednak ciekawie. Elodie poznaje Ruby, która staje się jej przyjaciółką, jej wielką miłość, Ashtona, oraz ich znajomych, w tym Cyrila, najprzystojniejszego chłopaka z paczki. Ten ostatni zaprasza ją na kolację już podczas pierwszego spotkania, co powoduje, że bohaterka zaczyna się nim bardziej interesować z każdym kolejnym wspólnym wyjściem. Sielankę na Guernsey przerywa śmierć pewnej dziewczyny. Została ona zamordowana, a okoliczności tego tragicznego zdarzenia są bardzo tajemnicze. Elodie zamierza sama odkryć sekrety wyspy i nieznajomych chłopaków, którzy niedawno pojawili się w mieście.

Patricia Schröder mieszka w Niemczech. Studiowała projektowanie tkanin i przez jakiś czas pracowała w zawodzie, lecz później całkowicie oddała się pisaniu. Po narodzinach dzieci przeprowadziła się nad morze, piękne widoki pobudziły jej wyobraźnię. Podróże na Wyspy Normandzkie zainspirowały ją do stworzenia trylogii o Elodie. Wkrótce stała się jedną z bardziej znanych autorek młodzieżowych.

Uwielbiam książki o przeróżnych morskich istotach. Syreny, trytony czy potwory żyjące w wodzie szalenie mnie interesują. Niestety, powieści o tej tematyce jest bardzo mało i nieczęsto mam okazję się z owymi zapoznać. Jednak wolę nieliczne, acz dobre lektury, niż całe masy powtarzających się tekstów. Wątek wodnych stworzeń jest wciąż świeży i pozostawia ogromne pole do popisu autorom. Po niesamowitej i intrygującej „Syrenie” jeszcze chętniej sięgam po powieści o tajemnicach, które kryją oceany. A jakie wrażenie wywarł na mnie „Morza szept”?

Tym, co mi się najbardziej nie spodobało i raziło podczas czytania, był styl autorki. Po pierwsze, w niektórych momentach pisała zbyt chaotycznie, nie umiałam odnaleźć się w sytuacji. Po drugie, często znajdywałam błędy stylistyczne, dość rażące, choć po części mogła to być wina korekty. Wydawało mi się, że pewne fragmenty nie zostały przez nikogo sprawdzone. Przez to niektóre zdania nie miały sensu i ciężko było w takich chwilach skupić się na czytaniu. Przykład (jeden z wielu): „Podążając za innym impulsem, weszłam krok na balkon i opuściłam dłonie na balustradę” (s. 218). Czasem także dialogi, uwagi czy komentarze wydawały mi się wymuszone i infantylne, płytkie. Nie wnosiły nic nowego i miałam wrażenie, że Patricia Schröder wstawiła je po to, aby przedłużyły powieść.

Bohaterowie specjalnie nie zapadli w mojej pamięci. Elodie była mi po prostu obojętna. Nie wywołała u mnie żadnych uczuć, dosłownie nic. Ani negatywnych emocji, ani pozytywnych. Podczas lektury lubię zżyć się z postaciami, a w tej książce nie miałam takich możliwości. Ruby okazała się sympatyczną osobą, lecz po jakimś czasie jej obraz zaczął mi się zamazywać. Dodatkowo, dziwne wydawało mi się to, że już po kilku dniach znajomości dziewczęta stały się najlepszymi przyjaciółkami. Gordian na początku przypadł mi do gustu, lubię tajemniczych chłopaków w powieściach, ale im więcej sekretów odkrywał, tym mniej mnie ciekawił, aż w końcu stał się nijaki.

„Morza szept” wciąga. Kiedy już się zacznie czytać tę książkę, nie można się od niej oderwać. Historia intrygowała mnie i chciałam się dowiedzieć, jakie sekrety skrywa wyspa i niektórzy mieszkańcy. Nie mogłam się doczekać, kiedy je odkryję. Szkoda, że zakończenie było nużące, nieco zawiodłam się na rozwiązaniach tajemnic, domyśliłam się ich.

Istoty opisane przez autorkę bardzo mi się spodobały. Po raz pierwszy miałam styczność z takimi gatunkami jak niksy, przez co czułam się mile zaskoczona. Dzięki powieści poznałam stworzenia z mitologii germańskiej, o której do tej pory niezbyt dużo wiedziałam.

Książka pięknie prezentuje się na półce. Okładka jest zjawiskowa i przyciąga wzrok, dodatkowo świetnie pasuje do treści i ma swój klimat. Do tekstu wewnątrz lektury została użyta czcionka, która nie męczy wzroku. Nieco przeszkadzały mi jednak fragmenty pisane kursywą, czytało się je ciężej niż inne.

„Morza szept” to powieść, jakiej oczekiwałam. Co prawda miałam skrytą nadzieję, że książka okaże się perełką, ale i tak się nie zawiodłam. Wspaniale można się przy niej odprężyć i powrócić do wakacji, które, niestety, zbyt szybko minęły. Jest to świetny przerywnik od nauki czy pracy. Serdecznie polecam młodzieży, ponieważ do tej grupy najlepiej przemówi omawiana pozycja.

Moja ocena: 7/10

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję portalowi Efantastyka.pl

WYZWANIE: CZYTAM FANTASTYKĘ

***

Kochani,
życzę Wam spokojnych, rodzinnych świąt Bożego Narodzenia, abyście wypoczęli w te wolne dni i nie musieli się niczym martwić, spełnienia marzeń, wielu sukcesów, duuużo dobrych książek, a przede wszystkim zdrowia i szczęścia :) I oczywiście szczęśliwego Nowego Roku, miejmy nadzieję, że będzie on naprawdę dobrym rokiem ^^

"Winter" Asia Greenhorn

Autor: Asia Greenhorn

Tytuł: Winter

Tytuł oryginału: Winter

Wydawnictwo: Dreams

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 456

Babcia Winter Starr ulega dziwnemu wypadkowi. Zapada w śpiączkę i pozostawia dziewczynę bez opieki. Nastolatka zostaje przeniesiona z Londynu do Cae Mefus, miasteczka na północy Walii. Tam czekają na nią nowi opiekunowie, pięcioosobowa rodzina, która stara się pomóc jej w trudnej sytuacji. Szczególne zainteresowanie okazuje jej najstarszy syn państwa Chiplinów. W nowej szkole Winter poznaje wspaniałego i zabójczo przystojnego Rhysa. Nie mogą przestać o sobie myśleć i zaczynają coś do siebie czuć. Jednak dziewczyna odkrywa przerażającą tajemnicę miasteczka, która stoi na drodze szczęśliwej miłości. Wie, że czeka na nią niebezpieczeństwo i musi szybko odkryć, jaką rolę w tym wszystkim odgrywa. Winter poznaje przerażające sekrety o swojej babci, rodzicach, amulecie, który nosi od dzieciństwa, oraz o sobie…

Asia Greenhorn urodziła się w Londynie w 1980 roku, a wychowywała w małym miasteczku na północy Walii, pewnie dlatego akcja jej powieści toczyła się w tych miejscach. Teraz mieszka w Mediolanie razem ze swoim kotem syjamskim. „Winter” to jej debiut pisarski, powstała także kontynuacja, „Silver”.

Byłam bardzo pozytywnie nastawiona do tej książki. Okładka prezentowała się wspaniale, a opis bardzo intrygował. Spodziewałam się zaskakującej powieści z mnóstwem tajemnic i akcji, a otrzymałam chaotyczną historię z oklepanymi i mdłymi wątkami. Okropnie się zawiodłam, już dawno żadna lektura tak mnie nie rozczarowała.

Bohaterowie są bezosobowi, przez całą książkę wydawali się obcymi postaciami. Autorka nie przedstawiła żadnych ich cech, a oni nie okazywali żadnych prawdziwych emocji. Po ponad czterystu pięćdziesięciu stronach nie umiem nic powiedzieć o charakterze Winter i po zamknięciu powieści chciałam natychmiast o niej zapomnieć. Irytowała mnie niezmiernie, nie mogłam jej znieść. Jej działania były nieprzemyślane, a ona nie potrafiła skojarzyć najprostszych faktów. Ja już od pierwszych stron domyślałam się rozwiązania zagadki, a ona nie mogła w nic uwierzyć. Rhys także strasznie mnie denerwował. Był bardzo sztuczny i płytki. Asia Greenhorn próbowała stworzyć idealną postać, bez żadnej skazy, co jest niemożliwe.

Wątek miłosny okazał się mdły, przesłodzony i bezsensowny. Winter i Rhys już od pierwszego spotkania nie mogli przestać o sobie myśleć. Byli sobą zafascynowani i choć się jeszcze nie znali, byli już w sobie zakochani. To jest nierealne, autorka za szybko chciała zrobić z nich parę. Na dodatek stworzyła zakazaną miłość, co było zbędne, niektóre sytuacje mnie wręcz śmieszyły.

Wszystko zostało opisane chaotycznie, nie mogłam połapać się w fabule i bohaterach. Nie rozumiałam czym jest Rada, Familia, Moc itd. Nic nie zostało sensownie wyjaśnione, wszystkie fakty były pomieszane i miałam wrażenie, że sama autorka nie wiedziała o co jej chodzi. Takiego chaosu i bezładu dawno nie widziałam.

„Winter” jest do bólu przewidywalna. Po artykule na pierwszej stronie można już wywnioskować o czym będzie powieść. Zastanawiam się, czemu pisarze jeszcze decydują się na tak oklepane tematy. Większość czytelników one już nudzą. Pisanie i czytanie takiej książki to (zazwyczaj) strata czasu.

W „Winter” irytującą sprawą była także długość rozdziałów, a co za tym idzie – ich ilość. Miały średnio cztery strony, rzadko zdarzały się dłuższe. Przez to nie mogłam nawet wczuć się w książkę. Autorka błyskawicznie przechodziła od jednej sprawy do drugiej, zdecydowanie za szybko wszystko się działo. Nie zatrzymywała się przy mniej ważnych sytuacjach, mogłaby opisać choćby jeden wspólny posiłek z nowymi opiekunami, jak się dogadywali, lecz tego nie zrobiła.

Książka Asi Greenhorn to ogromne rozczarowanie. Nie potrafię znaleźć żadnego pozytywu w tej lekturze. Nie miałam żadnej przyjemności z czytania, tylko zmarnowałam czas i zdenerwowałam się. Na tego typu opowieści nie powinno się marnować papieru. Nikomu nie polecam, czytanie to istne tortury. Radzę omijać szerokim łukiem i nie podchodzić bez uzbrojenia w stalowe nerwy.

Moja ocena: 1/10

 

Recenzja została napisana dla portalu literatura.juventum.pl

 

WYZWANIE: CZYTAM FANTASTYKĘ; PARANORMAL ROMANCE

"Password" Mirjam Mous

Autor: Mirjam Mous

Tytuł: Password

Tytuł oryginału: Password

Wydawnictwo: Dreams

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 328

Pewnego dnia Mick znajduje swojego najlepszego i właściwie jedynego przyjaciela Jerro nieprzytomnego na łóżku. Zaledwie kilka minut wcześniej czytał swój komiks i nic nie wskazywało na to, żeby źle się czuł. Jerro zostaje zabrany przez karetkę do szpitala, lecz Mick nie może z nim jechać, ponieważ nie należy do rodziny. Wsiada na rower, aby jak najszybciej przyjechać do przyjaciela. Jednak na miejscu dzieje się coś dziwnego… Okazuje się, że nikogo o takim imieniu i nazwisku nie przywieziono. Zaczynają się dziać coraz dziwniejsze i bardzo niepokojące sytuacje. Mick musi odkryć co za tym wszystkim stoi, zanim będzie za późno. Musi odzyskać swojego przyjaciela, a nikt mu nie wierzy, że coś jest nie tak. Jak chłopak sobie poradzi? Co się stało z Jerro? Tego dowiecie się podczas czytania.

Mirjam Mous to holenderska autorka książek dla dzieci i młodzieży. Znana jest głównie z thrillerów. Niegdyś pracowała jako nauczycielka w szkole specjalnej, jednak zrezygnowała z tego, aby móc całkowicie poświęcić się pisarstwu. Stworzyła wiele powieści, jednak w Polsce pojawiły się do tej pory tylko dwie – „Boy 7” i niedawno wydana „Password”.

Wiele słyszałam o wcześniejszej książce tej autorki. Czytałam wiele jej recenzji, wszystkie mniej lub bardziej pozytywne, więc chyba nikt się nie dziwi, że chciałam się z nią kiedyś zapoznać. Opis także był intrygujący i tajemniczy. Jednak szybciej nadarzyła się szansa przeczytania „Password”, które także wydawało się ciekawe. Liczyłam na wciągający thriller, ponieważ to z nich znana jest pani Mous. Jak odebrałam jej najnowszą powieść?

W książce nie ma czasu na nudę. Autorka nie napisała nudnawego wprowadzenia, od pierwszych stron zaczęło się coś dziać i czytelnik może obserwować ciąg dziwnych wydarzeń. Akcja płynie w szybkim tempie, dzięki czemu nie można się oderwać od „Password”.

W książce mamy wbrew pozorom trzech głównych bohaterów – Micka, jego przyjaciela Jerro oraz Sefana. Mick to chłopak dręczony przez kolegów z klasy z powodu jego wagi. Pewna grupka szczególnie się nad nim znęcała i wyśmiewała go. Tak było, dopóki w szkole nie pojawił się nowy uczeń – Jerro Prins. Zaczął on bronić chłopaka, przez co się zaprzyjaźnili. Mick to wspaniały przyjaciel. Od razu zobaczył, że coś jest nie tak i za wszelką cenę chciał pomóc koledze. Natomiast Jerro to chłopak mający bardzo bogatych rodziców. Mieszka w ogromnym domu, wszędzie chodzi za nim ochroniarz. Mick to jego jedyny przyjaciel i wie, że zawsze może na niego liczyć. Nic więcej nie mogę powiedzieć o bohaterach, ponieważ nie chcę zbyt dużo zdradzać. Każdego na swój sposób polubiłam, choć posiadali też cechy, które mnie irytowały.

„Password” to dość przewidywalna książka. Domyśliłam się rozwiązania zagadki, przez co byłam bardzo zawiedziona. Liczyłam na więcej oryginalności i zaskoczenia, jednak to, co przedstawiła autorka mnie nie zachwyciło, lecz rozczarowało.

Miałam nadzieję, że „Password” to trzymający w napięciu thriller, z jakich słynie Mirjam Mous. Jednak nie było momentów, w które zmroziłyby mi krew w żyłach. Nic mnie za bardzo nie przeraziło czy zszokowało. Dlatego jest to powieść skierowana do młodzieży, starsi mogą się przy niej nudzić i im mniej spodoba się lektura.

Mirjam Mous posługuje się lekkim i prostym językiem, odpowiednim dla jej grona odbiorców. Choć narracja jest trzecioosobowa, to pisarka świetnie oddaje wszystkie uczucia i myśli bohaterów. Podzieliła książkę na kilka części, a każda z nich skupia się na jednym bohaterze i pokazuje historię z jego punktu widzenia, dzięki czemu Czytelnik poznaje coraz to ciekawsze nowe fakty.

Powieść Mirjam Mous jest dobra. Podczas czytania można się świetnie bawić, przeżyć ciekawą przygodę. Z chęcią sięgnę po inne dzieła autorki, mam nadzieję, że w Polsce zostanie wydanych ich więcej. Pomimo kilku błędów, warto zapoznać się z „Password”. Książka jest bardzo wciągająca, przeczytałam ją w ciągu jednego dnia, nie mogłam się oderwać. Zapraszam do lektury szczególnie dzieci i młodzież.

Moja ocena: 6/10

 

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Dreams